اختلال شخصیت اسکیزوئید: علائم و درمان

واژه شخصیت توصیف کننده‌ی الگوهای رفتاری ریشه‌دار و روشی است که افراد با خود و جهان ارتباط برقرار کرده و در مورد آن فکر می‌کنند یک اختلال شخصیتی دارای خصوصیات یک الگوی پایدار تجربه‌ی درونی و رفتاری است که بطور چشمگیری متفاوت از انتظارات فرهنگ، سختی و فراگیر بودن فرد می‌باشند که شروع آن در نوجوانی و اوایل کودکی بوده و در طول زمان ثابت است و باعث اختلالات قابل توجه در عملکرد یا پریشانی درونی می‌شود.

اختلال شخصیت اسکیزوئید، الگوی بی‌تفاوتی نسبت به روابط اجتماعی، با دامنه محدود بیان و تجربه احساسی است. افراد مبتلا به این اختلال قادر به عملکرد در زندگی روزمره و عادی هستند اما روابط معنی داری با دیگران برقرار نمی‌کنند. آنها به طور معمول افراد گوشه‌گیری هستند و ممکن است مستعد ابتلا به خیال پردازی بیش از حد و همچنین ایجاد وابستگی به حیوانات باشند. آنها ممکن است در کارهای انفرادی که برای دیگران غیر قابل تحمل است، به خوبی فعالیت کنند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این اختلال ممکن است شروع اسکیزوفرنی، یا تنها یک شکل خفیف از آن باشد. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید با واقعیت ارتباط دارند، مگر اینکه اسکیزوفرنی در آنها رشد کند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید به ندرت احساس می‌کنند که در اشتباه هستند. علائم شامل بی‌تفاوتی نسبت به روابط اجتماعی و طیف محدودی از بیان احساسی است.

عواقب اجتماعی اختلالات روانی جدی از جمله اختلال خانوادگی، از دست دادن شغل و مسکن گاهی فاجعه‌بار هستند. درمان جامع شامل خدمات فراتر از سیستم درمانی رایج، در بهبود علائم، کمک به بهبودی و جبران انگ بیماری روانی بسیار مهم است. برنامه‌های کمک به خود، کمک خانواده، حمایت و خدماتی برای امور خانگی و کمک‌های شغلی مکمل سیستم درمانی رایج هستند. جهت دریافت اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت می‌توانید با ما از طریق شماره‌های ۰۲۱۷۶۲۵۳۴۶۵ و ۰۲۱۷۶۲۵۳۴۶۶ تماس حاصل فرمایید.

علائم


  • از فعالیت‌های کمی، البته در صورت وجود، لذت می‌برد.
  • از رابطه‌های صمیمی از جمله روابط خانوادگی لذت نمی‌برد.
  • گوشه‌گیر و بی‌اعتنا به نظر می‌رسد.
  • از برقراری فعالیت‌های اجتماعی که شامل ارتباط معقول با دیگران می‌شود، اجتناب می‌کند.
  • تقریبا همیشه فعالیت‌های انفرادی را انتخاب می‌کند.
  • نسبت به تجربه‌های جنسی با شخص دیگر علاقه‌ی کمی نشان می‌دهد یا کلا علاقه‌ای نشان نمی‌دهد.
  • فاقد روابط نزدیک با غیر از خویشاوندان نزدیک است.
  • بی تفاوتی نسبت به تحسین کردن یا انتقاد
  • سردی عاطفی، کناره‌گیری یا عدم واکنش هیجانی از خود نشان می‌دهد.
  • تغییرات قابل مشاهده کمی در خلق و خوی از خود نشان می‌دهند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئیدی ارتباطتشان با واقعیت را حفظ می‌کنند. همچنین، مردان نسبت به زنان، بیشتر در معرض خطر ابتلا به این اختلال هستند.

دلایل


اگرچه علت اختلالات شخصیت شناخته شده نیست، ولی هر دو مورد ژنتیک و محیط زیست مظنون به داشتن نقش مهم در توسعه‌ی این اختلال هستند. بعضی از روانپزشکان روان گمان می‌کنند که دوران کودکی غم انگیز که در آن محبت و احساسات جایی نداشته است، موجب گسترش این اختلال می‌شود. خطر بالاتر ابتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید در خانواده‌های اسکیزوفرنیکی اشاره به این دارد که قابلیت ژنتیکی در گسترش این اختلال نقش دارد.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید، اسکیزوفرنی ندارند، اما اینگونه تصور می‌شود که بسیاری از عوامل خطر مشابه در اسکیزوفرنی ممکن است باعث اختلال شخصیت اسکیزوئید شود.

عوارض اختلالات شخصیت اسکیزوئید چیست؟


 

فقدان تعامل اجتماعی، عارضه اصلی اختلال شخصیت اسکیزوئید است. از آنجایی که افراد مبتلا به این اختلال شخصیت ترجیح می‌دهند با افراد ارتباط برقرار نکنند، بنابراین به ندرت خشن می‌شوند. شرایط عود کننده مانند اختلالات خلق و خو، اختلالات اضطراب و سایر اختلالات شخصیتی نیز ممکن است نسبت به عموم مردم شایع‌تر باشد.

آیا اختلال شخصیت اسکیزوئید مرتبط با اسکیزوفرنی است؟


اختلال شخصیت اسکیزوئید ممکن است به نوعی شبیه اسکیزوفرنی باشد، اما این یک نوع متفاوت از بیماری روانی است. این بیماری روانی بر چگونگی ارتباط فرد با دیگران تاثیر می‌گذارد اما به اندازه‌ی اسکیزوفرنی ناتوان کننده نیست. افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید، درونگرا هستند و در برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارند، و از لحاظ اجتماعی کناره‌گیر هستند، در حالی که نشانه‌های اسکیزوفرنی شامل توهمات، عدم واکنش هیجانی، کاهش انگیزه، دوری از جامعه و گفتار و رفتار به شدت آشفته می‌باشد.

ارزیابی تشخیصی


ممکن است برای تشخیص، ارزیابی روانشناختی انجام شود و پرسشنامه‌ها و آزمون‌های شخصیتی به تشخیص بیماری کمک می‌کنند. علائم نباید تنها در یک بخش برای اختلال شخصیت اسکیزوئید تشخیص داده شوند.

اگر علائمی در خصوص این نوع اختلال شخصیتی وجود داشته باشد، پزشک با بررسی سوابق پزشکی کامل و انجام معاینه‌ی فیزیکی، شروع به ارزیابی می‌کند. اگر چه آزمایشات آزمایشگاهی بویژه برای تشخیص اختلالات شخصیتی وجود ندارد، ممکن است پزشک از آزمون‌های مختلف تشخیصی برای بررسی بیماری جسمی به عنوان علت نشانه‌ها استفاده کند.

اگر پزشک هیچ علت فیزیکی برای نشانه‌ها پیدا نکند، ممکن است از روش‌های تشخیصی بیشتری استفاده کند. روانپزشکان و روانشناسان از ابزارهای همه‌پرسی و تشخیص که برای ارزیابی فرد برای اختلال شخصیت طراحی شده استفاده می‌کنند.

درمان‌ها


تحقیقات کمی بر روی درمان اختلال شخصیت اسکیزوئید انجام شده است. این امر تا حدودی به این دلیل است که افرادی که دچار چنین مشکلی هستند معمولاً احساس تنهایی نمی‌کنند و با افرادی که روابط نزدیک با دیگران دارند رقابت نکرده یا نسبت به آنها حس حسادت ندارند.

افراد مبتلا به این اختلال به ندرت به دنبال درمان هستند و اطلاعات کمی در مورد اینکه چه درمانی برای آنها موثر است، وجود دارد. گفتگو درمانی ممکن است موثر نباشد، زیرا افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئیدی در برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارند. بنابراین، درمان می‌تواند به دلیل کاهش ظرفیت یا تمایل اولیه برای ایجاد یک رابطه با یک متخصص دشوار باشد. یک گروه حمایتی می‌تواند باعث برطرف کردن احساس تنهایی و ترس از تعاملات اجتماعی و روابط نزدیک شود.

داروها

معمولا برای اختلال شخصیت اسکیزوئید، دارو توصیه نمی‌شود. با این حال، گاهی اوقات برای درمان کوتاه مدت حالت اضطراب شدید مرتبط با اختلال، دارو استفاده می‌شود. وجود اضطراب که معمولا ناشی از ترس از دیگران است، ممکن است به این معنی باشد که تشخیص اختلال شخصیت اسکیزوتایپ مناسب‌تر است.

روان درمانی

  • درمان فردی که بطور موفقیت آمیزی به سطوح بلند مدت اعتماد بیانجامد ممکن است با فراهم کردن روزنه‌ای برای بیمار جهت تبدیل برداشت‌ها یا دوستی‌های ساختگی به روابط معتبر و واقعی در برخی موارد اختلال شخصیت اسکیزوئید مفید باشد. با شکل‌گیری رابطه بین درمانگر و بیمار، بیمار می‌تواند شروع به آشکار کردن دوستی‌های خیالی و ترس‌های خود از وابستگی کند. روان درمانی فردی می‌تواند به تدریج بر شکل‌گیری یک رابطه واقعی بین بیمار و پزشک تأثیر بگذارد.

روان درمانی بلند مدت به دلیل نتایج درمانی ضعیف آن و هزینه‌های درمان طولانی نباید دنبال شود. در عوض، درمان باید بر روی اهداف درمان ساده تمرکز کند، تا فشار نگرانی‌های فعلی یا عوامل استرس‌زا در زندگی فرد کاسته شود.

  • بازسازی شناختی ممکن است برای اداره کردن برخی انواع افکار واضح و غیر منطقی که تاثیر منفی بر رفتار بیمار دارند، مناسب باشد. این برنامه درمانی باید در شروع درمان به روشنی تعریف شود. ثبات و حمایت، کلید یک درمان موفق در شخصی است که دچار اختلال شخصیت اسکیزوئید می‌باشد. باید مراقب باشید که فرد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید را سرکوب نکنید و بتوانید رفتار احتمالی وی را تحمل کنید.
  • گروه درمانی یکی دیگر از روش‌های بالقوه موثر درمان است اما معمولا درمان اولیه خوبی نیست. با اینکه بیماران ممکن است در ابتدا از ملحق شدن به گروه درمانی استقبال نکنند، اما اغلب با افزایش میزان راحتی مشارکتشان افزایش می‌یابد. درمانگر باید از افرادی که دچار این مشکل هستند در برابر نکوهش توسط سایر افراد گروه محافظت کند، بیماران این شانس را دارند که از طریق تماس اجتماعی در یک محیط حمایتی بر ترس صمیمیت غلبه کنند.

چشم انداز افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید


با اینکه برخی از رفتارهای آنها ممکن است عجیب باشد، اما افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید بطور کلی می‌توانند زندگی روزمره‌ی خود را بگذارنند. هرچند، ممکن است نتوانند روابط معنی‌داری برقرار کنند یا تشکیل خانواده دهند. مطالعات نشان داده‌اند که گاهی اوقات ممکن است ناتوانی اجتماعی، مالی و شغلی را تجربه کنند.