بستری شدن بیماران اسکیزوفرنی در بیمارستان اعصاب و روان

در روزهای ابتدایی شهروندی و برای مدت زمان طولانی بعد از آن، بیماران ذهنی مثل بیمار اسکیزوفرنی به همان دلایلی که سایر افراد در خانه می‌مانند، آن‌ها نیز در منزل اوقات سپری می‌کردند، جای دیگری برای زندگی وجود نداشت. یقینا موسسه‌ای وجود نداشت که در آن افراد بیمار نام‌نویسی کنند و وارد شوند و با هم تحت درمان قرار گیرند و کارکنانی خصوصی جهت آموزش و مراقبت از آن‌ها وجود داشته باشد. اما زمانی فرا رسید (که در حقیقت زمان‌هایی مختلف در مکان‌هایی مختلف) که مردم متوجه شدند که بی توجهی به این چنین افراد که بخت با آن‌ها نبوده است و در منازل از آن‌ها مراقبت و درمان می‌شده است، صورت گرفته است. موسسه‌هایی برای آن‌ها ساخته شد که در کنار همدیگر زندگی کنند و از استرس‌های زندگی دور شوند.

در موارد بسیار کم و حاد، بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی نیاز به بستری شدن دارد. در این زمان نگهداری در خانه مشکلات زیادی را برای خود فرد و اطرافیانش به وجود می‌آورد. مقاومت در برابر بستری شدن ریشه‌های فرهنگی دارند و با میزان آگاهی جامعه درباره اختلالات روانی در ارتباط مستقیم است. متخصصین ما در مرکز توانبخشی اعصاب و روان مژده با فراهم آوردن بهترین امکانات، محیطی امن را برای بیماران شما ایجاد می‌کنند تا بیماران مدت زمان کمتری را در بیمارستان گذرانده و علائم بیماری آنها به سرعت بهبود یابد. برای کسب اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت با شماره‌های ۰۲۱۷۶۲۵۳۴۶۵ و ۰۲۱۷۶۲۵۳۴۶۶ تماس حاصل فرمایید.

مراقبت‌های بیمارستانی در بیماران اسکیزوفرنی


همچنین اکثر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی (یا سایر بیماری‌های روانپزشکی جدی) احتمالا حداقل یک دوره‌ی کوتاهی از بستری در بیمارستان را طی خواهند کرد. مراقبت بیمارستانی داوطلبی (به درخواست خود بیمار صورت گرفته) و یا غیراختیاری است به این معناست که وابسته به تشخیص روانپزشک، کارکنان اتاق اورژانس و یا دادگاه برای درمان است. در مرحله‌ی بستری بیمار اسکیزوفرنی در بیمارستان احتمالا فرد از نظر ظاهری در حالت خوب و خوشایندی نباشد، احساس بیماری می‌کند، ترسیده، خارج از کنترل و طرد شده است. در گذشته سرانجام عمده‌ی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در نهایت به بستری طولانی مدت در بیمارستان ختم می‌شد. به دلیل درمان‌های دارویی امروزی تکرار و طول مدت بستری در بیمارستان به میزان زیادی کاهش یافته است. هنوز هم ممکن است بستری شدن بیماران اسکیزوفرنی در بیمارستان برای بسیاری از موارد شدید احتیاج شود. به طور معمول بستری در بیمارستان به طور کلی تنها برای دوره‌های کوتاهی مورد نیاز است. این به بحران‌ها و اپیزودهای سایکوز حاد اجازه‌ی مدیریت دقیق و عمیق می‌دهد.

ضرورت بستری شدن در بیمارستان


بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی احتمالا به جای مراقبت‌های سرپایی به بستری در بیمارستان احتیاج پیدا خواهند کرد زیرا:

  •  بیماران به مراقبت در محل‌های محافظ شده و به دور از امکان آسیب رساندن به خود یا دیگران نیاز دارند.
  •  بیماران به نظارت تحت آموزش افراد حرفه‌ای نیاز دارند تا علائم و واکنش‌های درمانی‌ آنها زیر نظر گرفته شود.
  •  بیماران به مکان امنی نیاز دارند تا به ثبات برسند و بر بهبودی خود متمرکز شوند.
  •  خانواده‌ها نیاز به زمانی دارند تا به دور هم جمع شوند و برای درمان طولانی مدت برنامه‌ریزی کنند.
  •  احتمال بالقوه‌ی خودکشی بیمار و یا آسیب به خود به روش‌های مختلف وجود دارد. به طور کلی بیمارانی که تمایل زیاد به خودکشی دارند بهتر است که در بیمارستان بستری شوند هر چند این نکته باید متذکر شود که بیماران حتی در این شرایط محافظت شده نیز امکان خودکشی دارند و باید به میزان خیلی زیاد تحت نظارت قرار بگیرند.
  •  احتمال بالقوه‌ی آسیب به دیگران وجود دارد. مردم درک اغراق آمیزی از امکان خشونت توسط بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی و سایر بیماری‌های سایکوز دارند اما بیماران زیادی هستند که باید در بیمارستان‌ها بستری شوند تا هم به نفع آن‌ها باشد هم جامعه‌ی مدنی.
  •  تا به حال بیماران پاسخ بهتری در مراقبت‌های بیمارستانی به درمان داده‌اند. بستری شدن بیماران اسکیزوفرنی در بیمارستان بهتر است برای بیمارانی صورت گیرد که نسبت به بیماری خود درک و آگاهی ندارند، کسانی که در درمان خود همکاری نمی‌کنند و یا کسانی که با وجود درمان وضعشان بدتر شده است. پذیرش نشانه‌ی این است که بیمار و اطرافیانش نیازمند اقدامات بیشتری برای انجام هستند. بعضی از بیماران به سادگی به بیمارستان‌ها آورده می‌شوند تا تنها از سوءمصرف مواد مثل مواد مخدر و الکل دور نگه داشته شوند.
  •  نیاز بیمار به درمان و یا آزمایش‌ها از طریق بیمارستان بهتر انجام می‌شود. شوک درمانی برای مثال به طور شایعی استفاده می‌شود و برای فردی که در بیمارستان بستری است مناسب تر از بیماران سرپایی است.
  •  احتیاجات فیزیکی بیماران اینگونه ایجاب می‌کند. بعضی از بیمارن به رژیم غذایی به خصوصی نیاز دارند و یا به برنامه‌ی ویژه‌ای برای بازپرورانی جسمی محتاج اند که تنها در بیمارستان فراهم می‌شود. بعضی دیگر از بیماران به توجه مضاعفی برای بیماری‌های فیزیکی نیاز دارند که ممکن است هم دلیل و هم عارضه‌ی بیماری ذهنی باشد.

مزایا


به طور ایده‌آل، پذیرش در بیمارستان‌ها بیمار را به یک جامعه‌ی درمانی وارد می‌کند که از هر جنبه‌ای به گونه‌ای طراحی و برنامه‌ریزی شده تا مزایای بیشتری برای بیمار به همراه داشته باشد. بیمار از همه‌ی تاثیرات بیرونی که باعث بیماری او شده محافظت می‌شود و دور نگه داشته می‌شود. او درمان‌های روانپزشکی دریافت می‌کند، هم به صورت فردی و هم به صورت گروهی، درمان حرفه‌ای، درمان بازتوانی، درمان شغلی و توجه درمانی به میزان و درجه‌ی آموزش متخصصین. بیمار به بیان و ابراز خود تشویق می‌شود. در تصمیم گیری‌های مرتبط با برنامه‌های درمانی خود مشارکت می‌کند. او به اندازه‌ای که نیاز داشته باشد و نه بیشتر و نه کمتر از حد نیاز، دارو دریافت می‌کند. گرچه در شرایط محافظت شده توانایی‌های فرد محدود می‌شود و به همین علت قوی‌تر می‌شود.

بایدها و نبایدها موقع ملاقات با بیماران اسکیزوفرنی در بیمارستان‌های روانپزشکی


نبایدها

  •  بدون اطلاع قبلی به ملاقات نروید. مثل بیماری‌های جسمی ملاقات برای بیماران ممکن است خسته کننده باشد. خصوصا اگر شما مقداری افسرده‌اید و یا به زمان بیشتری برای قبول وضعیت دارید.
  •  اگر نمی‌توانید به بیمارستان بروید، از ارسال پیام یا تماس گرفتن نترسید. برای آن‌ها گل و کارت بفرستید تا بدانند که به فکر آن‌ها هستید.
  •  بیمارستان‌های روانپزشکی فضایی خودمانی و صمیمی دارند و دیدار با بیمار با موانعی روبروست اما این دلیل خوبی برای عدم ملاقات نیست (علاوه بر این بیمارستان‌های روانپزشکی ترسناک نیستند، آن‌ها هم بیمارستان‌هایی نرمال با بیمارانی نرمال هستند). بیمارستان فرد را خسته و تنها می‌کند به همین خاطر ورود ملاقات کننده‌ها همیشه اوضاع را بهتر می‌کنند.
  •  برای بیماران دلسوزی نکنید. بیمارن ترحم برانگیز نیستند.
  •  جوری رفتار نکنید که گویا بیمار، فرد متفاوتی است و یا بیماری آن‌ها مسری است. این مسئله بسیار توهین‌آمیز است.
  •  فرد را برای بستری در بیمارستان سرزنش نکنید. هیچ کس دوست ندارد حالش به گونه‌ای باشد که به بیمارستان احتیاج پیدا کند.

بایدها

  •  قبل از ملاقات جویای احتیاجات بیمار خود شوید مثل یک مجله، یک اسنک مورد علاقه و یا حتی یک کار ساده که بتوان انجام داد. نیاز نیست که تمام وقت خود را برای توجه و مراقبت از بیمار صرف کنید اما بعضی از رفتارهای باملاحظه کارساز است.
  •  همراه با خود سرگرمی‌های نشاط آور بیاورید. بیمارستان تا حدودی خسته کننده است. این سرگرمی‌ها به گذران وقت کمک می‌کنند. البته بعضی از بیماران تمایل یا شرایط انجام بازی و سرگرمی ندارند و این تنها به شرایط فعلی بیمار بستگی دارد.
  •  در دسترس باشید. هیچوقت قدرت و تاثیر حضور خود را دست کم نگیرید. اگر فردی افسرده است به جای واکنش دادن به صورت ترحم کردن و یا خوش بین و شادمان بودن، جمله ای مثل به نظر خیلی سخت میاد یا موارد مشابه را امتحان کنید. اگر فردی سایکوتیک است، سایکوز و توهم آن‌ها برایشان بسیار واقعی است درست مثل هر اتفاقی که در زندگی شما روی می‌دهد. این مسئله را از نظر دور نکنید چرا که فرد را سردرگم می‌کند و باعث عصبانیت و خشونت نسبت به شما می‌شود. به آن‌ها گوش دهید و گفته‌های آن‌ها را جدی بگیرید.

با بیماران روانی و ذهنی مانند سایر بیماران مبتلا به بیماری‌های جسمی رفتار کنید. به هرحال بیماری‌های روانی نیز نوعی بیماری جسمی محسوب می‌شوند که در مغز روی می‌دهند.